Vice Venus

WITTY MEANS BUSINESS 
 

In de creatieve sector is ze meer dan gepokt en gemazeld. Communicatievakvrouw, creatieve doener, illustrator en cartoonist, die óók weet hoe je je werk aan de man brengt. Want als het gaat om sponsoring en productie is Christy zonder overdrijven een “senior senior”. “Ik denk niet dat kunst bedoeld is om te verpieteren op een stoffige zolderkamer. Kunst MAG gezien én verkocht worden.” Volgens Christy sluiten cultuur, creativiteit en commercie elkaar niet uit. In november lanceert ze met haar bedrijf “TWC Network” dan ook een nieuwe website óver haar werk. Plus: een webshop mèt haar eigen werk!

 

Ja, het werd tijd! Ik wil mijn werk aanbieden met de middelen van deze tijd. Een webshop is laagdrempelig en toegankelijk. Het is een voorbeeld van op een commerciële manier met kunst bezig zijn. Iets wat met passie en op een professionele manier gemaakt wordt moet ook verkocht worden.

Daar ben ik van op de hoogte, maar daar trek ik me niks van aan. Ook nooit gedaan trouwens. Want de discussie over commercie vrs kunst speelt al zó onmogelijk lang! Toen ik eind jaren ’80 in Rotterdam kwam om te studeren aan de kunstacademie was dit thema ook al jaren een issue. Ik herinner me nog dat we een presentatie hadden van Rob Scholte die vertelde over zijn manier van werken, dat werd toen als heel commercieel gezien. Dat kón niet! Docenten en medestudenten reageerden op die man alsof hij in zijn blote kont een vies verhaal stond te vertellen! Ik heb dat nooit begrepen.  Creativiteit en commercie sluiten elkaar niet uit vind ik. Juíst niet!

 

Kijk, natuurlijk ging ook ik in eerste instantie naar de kunstacademie om ‘een echt’ kunstenaar te worden. Punt! Dacht ik. Mijn idee was: met kunst kun je de wereld mooier maken. Maar dan heb je natuurlijk wel publiek nodig. Vind ík dan. In mijn ogen is elke kunstenaar toch ook een ondernemer. Maar met dat idee raakte ik al snel in de knel. Ik zag in dat mijn mening niet gedeeld werd. Bovendien werd er nauwelijks aandacht besteed aan het vàk, van het ondernemerschap. Ik heb daar nog een beetje aangemodderd maar ben uiteindelijk gestopt. Dit was niets voor mij. 

 

Ik ben voor mezelf begonnen in, zeg maar, de creatieve marketing. Ik wilde andere kunstenaars helpen met het in de markt zetten van hun product. Dat was de volgende stap. Het mooie was dat ik hiervoor bijna een intuïtieve aanleg bleek te hebben. Een goede portfolio was voor mij bijvoorbeeld heel vanzelfsprekend. Ik snap hoe je een product verkoopt. Daar heb ik niet voor hoeven leren. Ja, nu nog voor mezelf! 

 

Eind jaren ‘90 kwam ik in contact met de oprichtsters van CELL, een conceptueel en uitvoerend bureau, zeg maar, voor kunst in de openbare ruimte. Zij hadden een publiciteitsmedewerker nodig en dat werd ik. Ik heb daar toen denk ik de belangrijkste basis gelegd voor wat ik nu kan en voor waar ik nu sta. Die twee vrouwen waren pioniers. Waar wij mee bezig waren was voor die tijd behoorlijk vernieuwend. Kunst van nú die je normaal gesproken alleen in galeries en musea zag, in andere omgevingen laten zien, in de openbare ruimte. In de Maastunnel, Diergaarde Blijdorp, in een ziekenhuis, stadspleinen, en virtueel: op wat toen nog onontgonnen terrein was, het internet. Veel geleerd daar, veel gedaan. Publiciteit, meedraaien in behoorlijk complexe producties, een stuk projectmanagement, een stuk fondsenwerving, de hele mikmak. In die tijd heb ik de hele culturele sector goed leren kennen, daar kennen een hoop mensen die kop van mij misschien nog wel van. 

 

In die periode, en later daarna bij andere organisaties daarna, ook buiten de creatieve sector overigens, heb ik mezelf verder ontwikkeld. Verder geleerd, hoe je een mooi project – kunst, een campagne of whatever - toegankelijk kunt maken voor het grote publiek. In dat opzicht ben ik een autodidactische professional. Completely selfmade!

 

Absoluut! En hoe! Na die tijd kwam het besef dat er zovéél mooie, interessante, beziens-, belevenswaardige kunst is, maar dat de afstand tussen de kunst en het publiek véél te groot is. Kunst moet, euh, mág van mij een heel stuk toegankelijker. Als kunstenaar mag je de dialoog aangaan met je publiek. Niet alleen zenden maar ook luisteren. En ja, dat kan zonder je je eigen ideëen of opvattingen geweld aan te hoeven doen. Met die opvatting ben ik een echte marketeer, ja, daar sta ik 100% voor, en ik neem dat mee in de projecten waar ik nu mee bezig ben. Daarom valt alles nu ook zo mooi op zijn plek. Ik heb het idee dat ik in de afgelopen 25 jaar gezaaid heb en dat het nu tijd is om te oogsten. Ik werk in opdracht als projectcoördinator of sponsorwerver, ik help andere creatieve ondernemers met de marketing van hun werk en/of project, én ik ben zelf ook weer aan de slag als kunstenaar. 

 

Ja! En daarvoor wil ik mede VICEVENUS lid Ansjel van Bellen graag de credits geven. Door een toevallige uitwisseling op Facebook ontdekte zij dat ik buiten mijn werk om nog steeds af en toe iets deed als illustrator en cartoonist. Ik had zelf de droom om daar nog wat mee te doen inmiddels laten varen, maar zij moest en zou mijn werk zien. Zo geschiedde en ze was enthousiast. Op dat moment was Ansjel bezig met de voorbereiding van de VICEVENUS galerie voor het Route du Nord festival. “Jouw werk hoort daarbij!” vond ze en dat heb ik toen gedaan. Best spannend, maar het was alle spanning dubbel en dwars waard! Bezoekers van Route du Nord waren namelijk heel enthousiast!  Ze ervaarden mijn werk, wat gaat over zeg maar de rafelige randen van het leven, als tragi-komisch en een vorm van zwarte humor. Men wilde mijn werk kopen en van verkopen heb ik verstand. Vandaar de webshop. Straks kunnen bezoekers hier terecht voor originals, prints maar ook t-shirts met mijn cartoons.

 

Zeker. Ik word regelmatig gebeld door andere kunstenaars en creatieve ondernemers die geholpen willen worden bij dingen als marketing en fondsenwerving. Dit soort dingen doe ik overigens al langer. Vroeger (nog niet zo heel lang terug, eigenlijk) werkte ik dan nog wel met “no cure no pay” maar die tijd is nu echt voorbij. Mijn hulp is een vorm van investering, en investeringen kosten nou eenmaal iets. Ik investeer ook in mijn eigen toko. Zoals Route du Nord bijvoorbeeld ook een investering was, die overigens meer heeft opgeleverd dan ik had verwacht. Behalve verkocht werk, nieuw publiek ook mooie creatieve samenwerkingen. 

 

Wèl wil ik – later – zelf startende ondernemers met weinig geld helpen met een vooronderzoek: daarbij breng je samen in kaart wat je wil en wat je wil bereiken. Een stukje inviduele of groepscoaching, zeg maar. 

 

Ik ga een samenwerking – al dan niet in opdracht - overigens pas aan als er sprake is van een wederzijds vertrouwen, een klik, ik moet geloof hebben in iemands kunnen én je moet mij in staat stellen om bijvoorbeeld, voor je op geldjacht te gaan. Daarvoor is inzicht in het product en de begroting belangrijk, ja, maar belangrijker dat er een goed product, een goed verháál is. En heel essentieel: goede afspraken worden vaak onderschat. Mensen denken bijvoorbeeld dat fondsenwerving geen geld hoeft te kosten. Maar wie voor een dubbeltje op de eerste rang wil zitten, merkt vanzelf wel dat dat ook geen geld oplevert. En: fondsenwerving is pure praktijk, en praktijk is weerbarstig. Soms levert het nú niet direct die centen op, maar in een later stadium kan die investering zich zomaar ineens weer terugbetalen. 

 

Ha! Nou, “de Witt” is natuurlijk mijn achternaam, maar “Wit” & “Witty” staan ook voor slim en vindingrijkheid. Twee eigenschappen die zowel kenmerkend zijn voor mijn bedrijf als voor hoe ik als persoon in elkaar steek.

 

“Network” staat voor samenwerking en het leggen van dwarsverbanden. Werken aan een product waarbij je elkaar aanvult en versterkt. Profiteren én leren van elkaars expertise. En dat geldt ook voor de samenwerkingen die ik met anderen onderneem. Bijvoorbeeld met Willemijn van Drunen (samen met Femke Hameetman vormt zij Museumlab) ben ik aan de slag met fondsenwerving en marketing voor fotograaf en kunstenaar Mark Janssen, en dat is zeer zeker geen eenmalig iets. En uit Route du Nord is verder een heel ijzondere zakelijke, creatieve en persoonlijke samenwerking ontstaan met Ansjel van Bellen. Ja, TWC en Ansjel-Art gaan de komende tijd nog veel van zich laten horen! Beware! 

Mijn huidige opdracht, en daar ben ik heel trots op. Het Rotterdams Philharmonisch is een prachtig merk, waar traditie, toekomst en topkwaliteit samenkomen. Een organisatie die de uitdaging aangaat om van culturele instelling een creatief, ondernemend bedrijf van déze tijd te worden. Typisch Rotterdams. Gewoon dóen. Samen met mede VICEVENUS-lid Agnes Warntjes ben ik betrokken bij de de sponsorafdeling. Keihard werken. Maar enorm leuk! 

 

Ja, maar ik HOU ook van Rotterdam! Rotterdam is rauw en hard maar eerlijk. Het is een kritische stad die je niet snel toelaat, maar wee je gebeente als je je als buitenstaander negatief uitlaat! Dan zijn de Rotterdammers unaniem. “Sterker door strijd” zijn ze hier. Zelf kom ik uit Den Haag, dat is meer een regenteske maar charmante oude dame. Een Indische dame, dat dan weer wèl. Eigenlijk ben ik gewoon een Haagse trut die haar hart verloren heeft aan deze stad.

Interview: Karina Schenkel 

Foto: Joyce Vanderfeesten /Fotografeest

 

TWC Network = The Witty Communciations, Creative, Cartoon & Coaching Network. 

 

Oplevering nieuwe website www.twc-network.nl
plus webshop: eind november 2011. 

 

In de tussentijd kan men voor meer informatie terecht op: 

 

facebook
Twitter@mswickedtwitty
LinkedIn@christydewitt
en natuurlijk op de VICEVENUS website zelf: