Vice Venus

Christie wint Monica Zeegers Jaarprijs

13 OKTOBER 2010

Op 2 oktober wonnen Christie Haalboom en Nathalie Brockotter de Monica Zeegers Jaarprijs. Met een doodskist. Een versierde, om precies te zijn.

Monica Zeegers is uitvaartverzorger en wil mensen anders tegen de dood aan laten kijken. Het is tenslotte onderdeel van het leven. Ze vindt dan ook dat de dood in ons leven meer plek mag krijgen, gewoner mag worden. Dat probeert  ze te bereiken door jaarlijks een wedstrijd uit te schrijven waarin de dood gekoppeld wordt aan kunst. De dood kán tenslotte ook mooi zijn.

Christie, waarom een kist?
‘Dat was nou eenmaal het thema van dit jaar.’

Je schrijft in je blog dat het ontwerp van Nathalie en jou eruit sprong omdat de meeste kunstenaars het hele levensverhaal van ‘het model’ uitbeeldden op de kist. Jullie kozen voor een symbool wat paste bij het model. Wie of wat bedoelde je met ‘het model’?
‘Niet alleen kunstenaars konden zich voor deze jaarprijs opgeven, ook mensen die graag een persoonlijke doodskist voor zichzelf wilden laten maken. Zij moesten een zielenportret, of levensfilosofie, schrijven. De kunstenaars moesten uit dit zielenportret hun inspiratie halen voor de kist. Ons model had een zwaar verhaal. Daar moest ik wel even los van komen. ‘

Waarom zijn jullie uitgerekend voor deze prijs, met de dood, aan de slag te gaan?
‘Ik vond het wel een beetje “gek”, maar had juist daarom zoiets van, waarom niet? Ik heb ook wel iets met de dood: wat betekent het, wat gebeurt er? Bij de begrafenis van  mijn oma vorig jaar ging ik ook nadenken over hoe ik het zelf zou willen later. Nathalie, die trouwens tijdens onze puberteit een jaar mijn pleegzusje was, werkt in de zorg. Zij had ervaring met gehandicapten die overleden. Voor sommige van die mensen zou een kinderkist heel passend zijn geweest, maar die waren er niet in volwassen maten. En dan moest er toch gekozen worden voor een standaardkist. Zij vond het dus jammer dat er geen kisten op bestelling konden worden gemaakt.’ 

Wat was het symbool dat jullie voor de doodskist hebben gebruikt?
‘Een boeddhistisch symbool: de oneindige knoop. Die staat in het oosten voor de oneindigheid van het bestaan, en in het geval van het model vonden wij dat het goed de ingewikkelde knopen in zijn leven weergaf.
De jury vond het ook mooi dat we voor verschillende soorten stof hadden gekozen om de knoop te maken. De onderste laag was van gerecycled materiaal. Afval dus in feite. Dat stond voor de moeilijke dingen in zijn leven, maar die wél de basis waren voor de rest van zijn leven. De bovenste laag was vilt: warm, beschermend. Daar tussenin lag een rood lint, wat voor zijn liefdeslijn stond. Daarin had hij ook veel meegemaakt.
Het grappige was dat hij in eerste instantie meer had met de andere kist die toevallig ook voor hem was gemaakt. Die was veel zichtbaarder met hem verbonden. Maar toen Nathalie en ik de presentatie hadden gehouden, was hij behoorlijk onder de indruk en vond de symboliek erg mooi bij zijn leven passen.’

http://www.chriztee.com/